Nie wiem dlaczego większość swoich zdań zaczynam od ''nie''. Szczerze nie mam pojęcia. Czy to wynika z zaprzeczania? Z niedopuszczenia rzeczy, zjawisk do siebie? Bo ja rzeczywiście czasem wolę czegoś do swej świadomości nie dopuścić. Pozwala mi to wierzyć, że wciąż jest nadzieja. Że mogę dalej walczyć, nie poddawać się. Nie dopuszczam wtedy do siebie możliwości rozpadu na miliony małych kawałków, które zbierałam już setny raz. Zbierałam na kolanach, kleiłam upływającymi miesiącami, a ktoś zawsze zaraz po skończeniu swego rodzaju dzieła, przychodził i niszczył cały plan. Z czasem przestałam planować. Bo co się działo z moim planem? Znikał. Jak oni wszyscy. Ostatnio wspominałam o tym, jak chętnie wybrałabym się w podróż, aby się zgubić. Tylko co to za dziwaczny PLAN aby PRZYPADKIEM się zgubić? Toż to niedorzeczne. Chodzący paradoks. Leciutko stąpający po ziemi. Teraz wydaje mi się, iż ja jestem miastem. Albo zagubieniem. Jednym z dwóch na pewno. Kiedy opadną emocje, wraca do Ciebie trzeźwy tok myślenia. Masz kontrolę. Jest ona nadwyraz potrzebna jeśli wciąż szukasz siebie. ja właśnie szukam. Czasami wydawać by się mogło, iż jest to wyjątkowo trudne. To dla jednych będzie cel życia. Dla innych rzecz oczywista. Natomiast dla mnie to wciąż nieznane tereny. A ja siedzę, zmarznięta. Siedzę zmarznięta od tysięcy dni. Nie było jeszcze takiego dnia, w którym mogłabym przyznać, iż wypełnia mnie ciepło i siła. Słońce nie da mi tego ciepła, jakie mogłoby dać serce wypełnione miłością do drugiego człowieka. Nie jestem szczęśliwa, znowu nie. Cholera nie. Bywam czasami i owszem. Ale nie jestem. A czuję kolejną łzę i krew w ustach. Wytarłabym ją, ale jestem pewna że za minut kilka pojawi się kolejna. Zastąpi ją. Ludzie robią to samo. Zastępują się. Pamiętam jednak, że nie ma na świecie dwóch takich samych łez, kropli krwi, roślin, zwierząt czy ludzi. Możesz się do czegoś odwołać, kontynowac ten motyw, ale to wszystko. Nawet jeśli słucham tej samej piosenki, wciąż powtórnie ją odtwarzając, ona już nie jest taka sama jak na początku. To dotyczy tak samo ludzi. Każdego dnia jesteśmy inni. Może powtórzyć się historia, ale nie wszystko. Wszystko to pojęcie okropnie względne, zdaje sobie z tego sprawę. Lecz co to za różnica. Pozostała mi już tylko cisza. Nawet się nie odzywam, nie proszę, nie zabiegam, nie błagam. Tylko tęsknię. Wspominam. Nie żałuję, wbrew możliwym pozorom. Miałeś byc ukojeniem mojego strachu, zmartwień i nerwów. Gdzie jesteś teraz? Gdzie się podziewasz? Czy naprawdę jesteś szczęśliwy? Proszę nie odpowiadaj.
sobota, 11 maja 2013
niedziela, 24 marca 2013
The First Time
Jak to jest? Robisz coś w czym najprawdopodobniej nie jesteś najlepszy na świecie bo zawsze znajdzie się ktoś jeszcze lepszy, to pewne. Wiem, wiem, to nie podbuduje Twojej pewności siebie. Nie wiem nawet jeszcze co chce teraz przekazać, naprawde nie wiem. Znowu jestem tą małą zagubioną dziewczynką. Jak gąbka chłonę wcześniej wyzbyty strach. Właśnie miałam powiedzieć, że nie wiem kim jestem. Sobą, czy tylko iluzją? Nie wiem jak inni ludzie widzą świat, choć jestem całkiem empatyczna. Mimo to nie wiem, bo wydaje mi się, że mam klika światów w zanadrzu. Mam tyle teorii, gdzie połowa nie jest wystarczająco rozwinięta, aby się nimi z kimkolwiek dzielić. Nie przeszkadzają mi moje monologi, serio. Czuję się wtedy taką sobą, dziwną, skomplikowaną, choć na pozór normalną. Dlatego w tym momencie przygryzam wargi i leciutko się uśmiecham, skoro to wszystko staje się coraz bardziej pokręcone. Chcę być w czymś dobra, większość z nas chce, prawda? Zakładam, że mamy jeszcze jakieś aspiracje wobec nas samych. Ale jeśli ja mam być dobra w byciu mną, dziwnym stworzonkiem, to jestem w stanie się z tym pogodzić. Jestem, naprawdę jestem. Dopiero teraz to odkrywam. Całe szczęście nie jest za późno. Kiedyś cholernie bardzo, niekiedy za wszelką cenę chciałam być dobra. Być dobrym człowiekiem. Ale wiesz co? Straciłam tak wiele, na pozór cennego. Nie. To nie prawda. To totalna bzdura. Chyba znowu dojrzałam, zmieniłam się, nazwij to jak tylko Ci pasuje. Bo to bez znaczenia. Bez znaczenia jeśli rozmawiasz ze mna codziennie i nie wpływam na Ciebie w żaden sposób. Możemy rozmawiać nawet trzy lata, bardzo proszę. Jest to istotne jeśli po kilku, nawet kilkunastu miesiącach potrafisz znowu się do mnie odezwać, powiedzieć, że tęsknisz i że mnie potrzebujesz. Wcześniej bałabym się pomyśleć, że może ktoś mnie potrzebować. Teraz pewności też nie mam, ale ryzykuję. Tylko dlatego, że już nic więcej stracić nie mogę. Przede mną tylko zyski. Im mniej martwisz się o najmniej istotne szczegóły, tym łatwiej jest odnaleźć się w danej sytuacji. Jednak moje gadanie nic tu nie da, jesli sam do tego nie dojdziesz. Ja dotarłam do tego momentu i nie wiem czy nawet nie jestem z siebie dumna. Chcę poświęcić kawałek mojego życia na podróżę. Nagle doszły do mnie wszystkie rzeczy które chcę robić. Chcę zgubić się w nieznanym miejscu i nie chcieć wracać. Nigdzie się nie spieszyć, nie martwić. Jeśli robisz coś, co potrafi Cie uszczęśliwić, choćby na moment, wtedy masz fundament aby stać się szczęsliwym na dłużej. Ja wcale nie potrzebuję wzbudzać w kimś ogromnych emocji. Chcę tylko, abyśmy nie bali się słów, a szczególnie emocji. Chcę rozmawiać z kimś, słuchać Jego teorii, jeść, wygłupiać się, kłócić i podróżować też. Nie wiem jeszcze do kogo konkretnie się zwracam. Nic nie podsumuję, bo to jeszcze nie koniec.
niedziela, 24 lutego 2013
How you remind me
Czy możesz być pewien mówiąc, że wiesz kim jesteś? Był to tylko Twój wybór i tylko i wyłącznie Twoje decyzje? O Twoich upodobaniach, drodze którą podążasz? Czemu nie patrzysz na to inaczej? Może to ludzie, którzy nas otaczają nas kształtują. To jest ogromnie możliwe. Tylko się szczerze, najobiektywniej jak tylko możesz, zastanów. U połowy dzieje się tak z chęci zaistnienia, parcia na poparcie u innych, to oczywiste. Zacytuję siebie w tym momencie: ''Znajdź mi na ulicy 15latkę/a z wartościami takimi jak miłość, rodzina, przyjaźń czy dobro'' Nie mam zamiaru nikomu ubliżać, rok temu przecież sama miałam tyle lat. Przeraża mnie, przeraża; to co się teraz dzieje. Zauważyłam swego rodzaju chęć bycia dobrym. Tylko skąd mam odwieczne wrażenie, że to obłędne kłamstwo? Niby się staramy, właśnie. NIBY. Wszystko jest takie irracjonalne. Pokaż mi coś prawdziwego. Proszę, pokaż. Dzisiaj już wiem, że to najtrudniejsze. Być sobą, tylko sobą. Bez domieszki nikogo z otoczenia. Nie staniesz obok, nigdy. Twoje myśli wypełniają Cie po najdalsze brzegi kończyn. Przyłóż palce do tętnicy. To TY. Twoje wnętrze, Twój świat, tylko Twój. Możesz zrobić z tym co tylko chcesz. Lub nie robić nic. Zgubić się. A potem się odnaleźć. Albo zgubić się umyślnie, jeśli to możliwe. Kiedy gubisz się, instynkt czuje się zagrożony, pojawia się panika. Istnieje prawdopodobieństwo, że zwątpisz w siebie, w swoje możliwości. Chaos. Natychmiastowo każda otaczająca Cie rzecz staje się obca, niesamowicie nieznana i dziwna. Ludzie patrzą inaczej, natłok myśli. Dreszcze. Smak krwi z ust. Ah, tak doskonale to znam. I ten wzrok. Nieobecny, zły, nawet zdajesz sobie z tego sprawę. Okazuje się, że potrafisz używać go umyślnie. Zaciskasz dłonie, bo wiesz że to tylko pewna część Twego złowieszczego alter ego. Jeśli to nie ono, masz powód do niepokoju. Nie mogę być pewna i nigdy nie będę, że choć w małym stopniu jesteś w stanie postawić się w sytuacji o której mówię. Może jesteś tak kurwa stabilny i świadomy, dojrzały. Wiesz co Ci powiem? Że Twoje życie jest nic nie warte, jeśli zawsze wszystko było dobrze. Jeśli chodzi o mnie, jesli kiedykolwiek chodzi, to już jestem świadoma swojego strachu. Cholernie boję się ludzi. Dlatego mój świat jest tutaj. Ludzie mniej Cie oceniają. Pada mniej złych słów. Boję się, że będę cierpieć niż teraz czy kiedyś. Z tego da się wyjść, oczywiście. Oznaczałoby to, iż się poddałam gdybym nie próbowała i nie ryzykowała. A robię to cały czas, każdego dnia. Nawet jeśli tego nie widzisz, nie próbujesz dostrzec. Jesteś zaślepiony swoim światkiem, prawda?
Czy aby nie pokazałam zbyt wiele siebie? Nie odkryłam za dużo? Nieważne, ludziom i tak nie zależy, nie dbają o to. Zapomną.
Czy aby nie pokazałam zbyt wiele siebie? Nie odkryłam za dużo? Nieważne, ludziom i tak nie zależy, nie dbają o to. Zapomną.
wtorek, 12 lutego 2013
I supposed to know her
Naprawdę śmiesz powiedzieć, że mnie znałeś? Jak możesz? Ty nie wiesz jaki jest mój ulubiony kolor, choć nie twierdzę aby był to dobry wyznacznik tego czy się znamy, czy też nie. Czy się powtarzam? A nie zauważyłeś, że naprawdę to robię? Powtarzam siebie i to co myślę. Nie robiłabym tego gdyby mi nie zależało, wiesz? Nie. Nie wiesz. Nie masz cholernego pojęcia o tym bo; zaryzykuję, nie zależy Ci na mnie tak jak mi na Tobie. Tak sądziłam. Przysięgam, że byłam tego pewna. Nie możesz, nie zgadzam się abyś znienacka wyskakiwał z tekstem, że potrafisz siebie strofować i doskonale zdajesz sobie sprawę że to nie zadziała. Że to irracjonalne. Nie ma szans. W naszej dwójce, to ja jestem infantylną marzycielką, wiecznie nadzieja trzyma mnie za mały palec u ręki. Jak dziecko. A nie mówiłam? A nie mówiłam tego sama sobie?
Dlaczego nie potrafię? Dlaczego nie potrafię zwyczajnie odpuścić? Każdego dnia widzę, ze Go nie ma. Aż tak ślepa nie jestem. Co nie zmienia faktu, że chciałabym aby był. I co wtedy? Wtedy każdego dnia mogłabym uczyć się być szczęśliwa. Nie ma rzeczy niemożliwych, prawda?
Już nie wiem co powiedzieć, naprawdę nie wiem. Zamarzłam w bólu.
Dlaczego nie potrafię? Dlaczego nie potrafię zwyczajnie odpuścić? Każdego dnia widzę, ze Go nie ma. Aż tak ślepa nie jestem. Co nie zmienia faktu, że chciałabym aby był. I co wtedy? Wtedy każdego dnia mogłabym uczyć się być szczęśliwa. Nie ma rzeczy niemożliwych, prawda?
Już nie wiem co powiedzieć, naprawdę nie wiem. Zamarzłam w bólu.
niedziela, 20 stycznia 2013
wtorek, 4 grudnia 2012
Ride
Zemsta niczego nie zmieni. Jesteśmy złamani jak drobny patyczek. Na kilkanaście małych kawałeczków.
Chcesz wiedzieć dlaczego jestem taka jaka jestem? Wiele czynników się na to powinno składać rzekomo. Mimo wszystko nie mogę znaleźć racjonalnego wyjaśnienia. Dlaczego jestem ptakiem, który sam się wpakował do klatki? To prawda, jest ona piękna, lecz chaotyczna. Przestronna, ale kiedy się w niej znajdziesz 'ściany' się zmniejszają. Przede wszystkim jest w niej niesamowicie zimno. Co nie znaczy, że moje uczucia też takie będą. Gdzieś w głęboko schowanej szufladzie jestem niepoprawnym szaleńcem z niekończącą się wyobraźnią. Ale tutaj nikt się nie przejmuje tym co masz do zaoferowania. Po prostu istniejesz. Jesteś częścią tego świata, lecz nie częścią kogoś. Będąc samotnym wśród tłumu...jeszcze bardziej stajemy się osamotnieni, nawet kiedy zdaje się, ze bardziej się nie da. Zawsze jest taka możliwość. Po wielu latach bycia na dnie oceanu samotności, pewnego rodzaju depresji i smutku; przede wszystkim smutku; najtrudniejszą rzeczą jest stać się zwyczajnie szczęśliwą osobą. To staje się dziwne, wymuszone - oczywiscie tylko w osobistym mniemaniu.
Chcesz wiedzieć dlaczego jestem taka jaka jestem? Wiele czynników się na to powinno składać rzekomo. Mimo wszystko nie mogę znaleźć racjonalnego wyjaśnienia. Dlaczego jestem ptakiem, który sam się wpakował do klatki? To prawda, jest ona piękna, lecz chaotyczna. Przestronna, ale kiedy się w niej znajdziesz 'ściany' się zmniejszają. Przede wszystkim jest w niej niesamowicie zimno. Co nie znaczy, że moje uczucia też takie będą. Gdzieś w głęboko schowanej szufladzie jestem niepoprawnym szaleńcem z niekończącą się wyobraźnią. Ale tutaj nikt się nie przejmuje tym co masz do zaoferowania. Po prostu istniejesz. Jesteś częścią tego świata, lecz nie częścią kogoś. Będąc samotnym wśród tłumu...jeszcze bardziej stajemy się osamotnieni, nawet kiedy zdaje się, ze bardziej się nie da. Zawsze jest taka możliwość. Po wielu latach bycia na dnie oceanu samotności, pewnego rodzaju depresji i smutku; przede wszystkim smutku; najtrudniejszą rzeczą jest stać się zwyczajnie szczęśliwą osobą. To staje się dziwne, wymuszone - oczywiscie tylko w osobistym mniemaniu.
piątek, 16 listopada 2012
Trainspotting
XXI wiek zmusił nie tylko mnie czy jeszcze kilka innych osób, ale dosłownie wszystkich, żeby bardzo szybko dojrzeć, bo może nie tyle co dorosnąć. Teraz mam 16 lat i muszę, albo chociaż powinnam mieścić się w takim kanonie urody, figury, stylu i zachowania oraz upodobań. Ale nie innym. Nie sądzę, aby był sens starania się, co by pojąć ten schemat.
Dość bezwględnie się wypowiadając to przyznam, że słynna, niczym nie zaskakująca jesienna depresja pogłębiła moją dotychczasową. We wtoreczek Warszawka, z założenia trzy opcje, pewnie skoncze na tej najmniej atrakcyjnej - jak to ja.
Jedyne co mam ciekawego na dzisiaj do powiedzienia to dupa
Ale teatr 'Sie kochamy' z Olszówką, Cieszyńskim i Żurkiem bardzo lubię!
Dość bezwględnie się wypowiadając to przyznam, że słynna, niczym nie zaskakująca jesienna depresja pogłębiła moją dotychczasową. We wtoreczek Warszawka, z założenia trzy opcje, pewnie skoncze na tej najmniej atrakcyjnej - jak to ja.
Jedyne co mam ciekawego na dzisiaj do powiedzienia to dupa
Ale teatr 'Sie kochamy' z Olszówką, Cieszyńskim i Żurkiem bardzo lubię!
piątek, 9 listopada 2012
When It Comes to be....well, I am not good enough.
Czuję jak bardzo jestem zablokowana teraz. Zdaję sobie sprawę, z tego jak wiele łez jeszcze się ze mnie nie uwolniło. Niech popłyną cichutko, a ja nie będę ich zatrzymywać. Spamiętam każdą z nich, pojedynczą i wszystkie razem. Na wspomnienie tego ciepłego dotyku, trwającego zaledwie dwie sekundy. To dwie sekundy, a wciąż czuje się jakby to było nieprzewane... Pieprzyk na prawej nodze, ktos to jeszcze zauwazyl? Dlaczego jak sobie coś umyślę to konkretnie muszę to zreazliować? Dlaczego nie umiem odpuścić? Czy moja walka nie będzie miała końca? Wiem, ze taki był zamysł, ale obawiam się, że znów nic nie wyjdzie, a ja będę cierpieć. To, ze się nie poddaje nie idzie w parze z byciem pozytywnie nastawiona, chociaz powinno, prawda?
Straciłam przyjaciółkę. Może jeszcze nie wszystko stracone, ale 2 lata mojej pracy, a ja wiecznie czuje sie w tej relacji gorsza...Zawsze, ale to zawsze byłam przekonana, że przyjaciel powinien Ci przypominac jak wspanialym jestes czlowiekiem, jezeli w to zwatpiles. Człowiek podświadomie potrzebuje zapewnień i pewnych ustaleń. Karma dała mi kogoś z kim rozmawiajac od niespełna 4 miesiecy, czuje sie jakbysmy znali się od małego. To dobra rekompensata, ale to nie zmienia faktu, że tęsknię.
Dzisiaj w ciagu kilku chwil wydarzyło się tak wiele i tak mało zarazem. Przepraszam, ale kogo to obchodzi?
Teraz już wiem, że nikogo.
Najsmutniejsze, ze gdybym zniknęła nie mając w planach powrotu, obawiam się, że nie zauważylbys.
Zostaną mi wspomnienia, ciepłej dłoni, wymuszonego wzroku, oparcia się pokusie dotyku, towarzyszące wszystkiemu temu te przyjemne zdenerwowanie.
To koniec. Albo czekam na cud, albo nie wiem co innego. Mam ochotę zniknąć.
Niech moja ochota stanie się rzeczywistością.
Straciłam przyjaciółkę. Może jeszcze nie wszystko stracone, ale 2 lata mojej pracy, a ja wiecznie czuje sie w tej relacji gorsza...Zawsze, ale to zawsze byłam przekonana, że przyjaciel powinien Ci przypominac jak wspanialym jestes czlowiekiem, jezeli w to zwatpiles. Człowiek podświadomie potrzebuje zapewnień i pewnych ustaleń. Karma dała mi kogoś z kim rozmawiajac od niespełna 4 miesiecy, czuje sie jakbysmy znali się od małego. To dobra rekompensata, ale to nie zmienia faktu, że tęsknię.
Dzisiaj w ciagu kilku chwil wydarzyło się tak wiele i tak mało zarazem. Przepraszam, ale kogo to obchodzi?
Teraz już wiem, że nikogo.
Najsmutniejsze, ze gdybym zniknęła nie mając w planach powrotu, obawiam się, że nie zauważylbys.
Zostaną mi wspomnienia, ciepłej dłoni, wymuszonego wzroku, oparcia się pokusie dotyku, towarzyszące wszystkiemu temu te przyjemne zdenerwowanie.
To koniec. Albo czekam na cud, albo nie wiem co innego. Mam ochotę zniknąć.
Niech moja ochota stanie się rzeczywistością.
sobota, 20 października 2012
I Found You
Za niespełna dwie godziny skończy się moja egzystencja jako 15-latka. Dobrze mi było, mimo wszystko. To niczym Nowy Rok skoro mogę powiedzieć, że wiele sie wydarzylo i jeszcze więcej się nauczylam. Człowiek uczy się na błędach, a ja dinozaurem nie jestem, aby było mi to obce.
1.Operacje przeszczepu przeżyłam - niczym cud.
2. W Ameryce byłam - bardzo dobre wspomnienia.
3. Świadectwo z wyróżnieniem było? Było - jeszcze bardziej zdumiewający cud
4. 26.07-4.08 Solec Kujawski. NAJLEPIEJ NA SWIECIE. Tęsknie za Nimi bardzo. Z moją Pyrką szczególnie.
5. Nowa szkoła - Ełk - przeszczęśliwa ja.
6. Powiązanie z punktem powyższym, wreszcie wiem gdzie jest moje miejsce i przy jakich ludziach. To dopiero 2 miesiąc, a ja ani przez chwilę nie miałam żadnych wątpliwości.
7. On. Tu niewiele jeszcze mam do opowiedzenia. Mam nadzieję, że to sie zmieni.
1.Operacje przeszczepu przeżyłam - niczym cud.
2. W Ameryce byłam - bardzo dobre wspomnienia.
3. Świadectwo z wyróżnieniem było? Było - jeszcze bardziej zdumiewający cud
4. 26.07-4.08 Solec Kujawski. NAJLEPIEJ NA SWIECIE. Tęsknie za Nimi bardzo. Z moją Pyrką szczególnie.
5. Nowa szkoła - Ełk - przeszczęśliwa ja.
6. Powiązanie z punktem powyższym, wreszcie wiem gdzie jest moje miejsce i przy jakich ludziach. To dopiero 2 miesiąc, a ja ani przez chwilę nie miałam żadnych wątpliwości.
7. On. Tu niewiele jeszcze mam do opowiedzenia. Mam nadzieję, że to sie zmieni.
niedziela, 14 października 2012
Turn my head
Chcesz dobrze, tak bardzo się starasz. Przynajmniej próbujesz, dążysz, coś robisz. A potem co? Okazuje się tylko, że to wciąż za mało. Wtedy tracisz wiarę we własne możliwości, czy tego chcesz czy nie. Tak sie po prostu dzieje
I nieważne co bedzie jutro. Bo dzisiaj Ciebie już nie ma. Ale byłeś. I śniłeś się. Dotykałes, błądziłeś. błądziliśmy razem. Razem, to takie piękne słowo, prawda? Ale to wciąż niczego nie zmienia. Zawsze sie coś dzieje.Jednak Nigdy nie żałuj. Bo to naprawdę niczego nie zmienia.
O, jesteś. Jak miło. A ja wciąż tez jestem? Te zagubione spojrzenia niosą pewne wątpliwości.
Obudź się. Jest 5:40 rano, trzęsiesz się. proszę. nie bój się już. jakoś to będzie.
I nieważne co bedzie jutro. Bo dzisiaj Ciebie już nie ma. Ale byłeś. I śniłeś się. Dotykałes, błądziłeś. błądziliśmy razem. Razem, to takie piękne słowo, prawda? Ale to wciąż niczego nie zmienia. Zawsze sie coś dzieje.Jednak Nigdy nie żałuj. Bo to naprawdę niczego nie zmienia.
O, jesteś. Jak miło. A ja wciąż tez jestem? Te zagubione spojrzenia niosą pewne wątpliwości.
Obudź się. Jest 5:40 rano, trzęsiesz się. proszę. nie bój się już. jakoś to będzie.
Subskrybuj:
Posty (Atom)






