sobota, 18 stycznia 2014

Future

Wiem, że chcę coś powiedzieć, nie chcąc zarazem. Dosłownie momentami chciałabym, aby ktoś wszedł tam głęboko, zobaczył i nawet jeśli nie zrozumiał to chociaż wiedział jak to wygląda.
Pierwszy raz od dawna nie chce nic mówić. Nie chcę się tłumaczyć. Wiem czego potrzebuję. Ale tego nie dostanę. Ktoś inny to ma. Wielu ludzi to ma.
Nie nadążam doprowadzać się do porządku. Pieprzyć ten porządek. 

piątek, 10 stycznia 2014

I can't give it up

Co to jest życie? To splot wydarzeń złych i dobrych. Tak? Nie?
Co to jest życie? To ciepły dotyk skóry, to ulubione przedmioty, tradycje, to powtarzalność i stałość, które, wielu z nas sobie ceni. To dojrzewanie, zmiany, nowe wyzwania.
Co to jest życie? Z pewnością nie Ty. Sprzeciwiam się stwierdzeniu ''jesteś całym moim życiem, moim światem, moim wszystkim'' no cholera nie. Możesz być częścią, ważnym elementem, ale nie wszystkim. Nawet gdy kogoś ratujesz, to ta osoba musi się Tobie 'poddać' ale mówiąc o poddaniu mam na myśli ten szczególny rodzaj zaufania. Ja wiem jak to jest. Po prostu jednego dnia, albo 10 dni, jak wolisz; coś się w Tobie przestawia, dostrzegasz różnice w samym sobie, którą świadomie lub nieświadomie kształtowałeś przez jakiś czas, by wreszcie się wyłoniła ze środka. Piękne prawda? Oczywiście, że tak. O to w tym wszystkim chodzi. Nawet jeśli jeszcze nie wiesz o co, to dowiesz się, obiecuje. Mówi się, że refleksje, przemyślenia zanosi się do łóżka. Znowu nieprawda. Czasem kiedy spacerujesz z psem, rozglądasz się, patrzysz na księżyc i ciemność, nie myślisz o niczym innym. A czasem widzisz w tym cały wszechświat, zaczynasz zastanawiać się ilu ludzi jest na świecie, którzy też teraz rozmyślają, ilu płacze i jak, ilu przeżywa swój najwspanialszy sen, a ilu kona w agonii myśląc, że to już koniec. Jeśli o tym nie myślisz, to nie zrozum mnie źle, ale mało wiesz o co chodzi w życiu. Nie mówię, że o to ma chodzić w Twoim, ale w moim na pewno.  Potem siedzę i nachodzi mnie myśl, co chcę robić za jakiś czas. Jaka będę. I dlaczego nie jestem taka już teraz? Bo jest kolej rzeczy. Nawet jeśli nie pomogę nikomu, nie zainspiruje ani jednej osoby, nie zmienię czegoś - nie stawia mnie to na przegranej pozycji - ponieważ próbowałam.
Co to jest życie? 

piątek, 3 stycznia 2014

M.C.

''Może nie wiem o czym mówię
 I wiem, że mam za mało lat
 Ładnie mówiąc to się gubię
 Oto mój miłosny świat
 Ściśle tajny na osoby drugie
 Ćwiergot, piski, dźwięki długie

 Śmiałków było wiele
 Miłości posiąść miecz
 I choć żaden nie w kościele
 Eros w żyłach spuścił swą ciecz
 Rozchodzącą się trucizne
 Ćmił się...aż upadł na mielizne

 Ćpun co zakochał się w miłości
 Pana na oczy nie widział
 Abstynent cholernej jegomości
 Nie kochał-nie wiedział
 Ile trzeba kochać żeby umrzeć w spokoju?
 Ewentualnie wcale, tyle że w pustym pokoju'' 


poniedziałek, 30 grudnia 2013

Is it worith this?

Nie możesz zacząć nowego etapu w swoim życiu, jeśli masz wciąż to samo myślenie. Ten tok, którym się zawzięcie kierujesz. Płacz może być dobry, oczyszcza i pozwala spojrzeć na świat z nowym, świeżym nastawieniem - perspektywą.
Miał być zamknięty etap, ale tak jak wspomniałam, nie da się niczego zacząć jeśli się jeszcze czegoś nie skończyło.

Wiem, że sama sobie nie poradzę.
Tak bardzo zamknięta w otwartym świecie.
Kto się rozpada? Ja czy Ty?
Czasami chciałabym Ci wszystko
po prostu powiedzieć, tylko co wtedy?
Nic. Absolutnie nic. To nigdy niczego nie zmienia.
Choć pamiętam jeden raz, gdy swoim tokiem myślenia
pokazałam jednej osobie nowy sposób patrzenia na świat
Szczęście które mi dał było rekompensatą za ból, którego też był przyczyną.



 

czwartek, 19 grudnia 2013

Chose your last words

Czemu stoisz tutaj sama? 
Bo nikogo przy mnie nie ma
A oni?
To tłum, nie znam ich. Oni też mnie nie znają. 
Co to znaczy?
Nie wiedzą o mnie prawdy. Nawet jeśli ja nie wiem wszystkiego, oni nie rozumieją nawet tych kłamstw, którymi ich karmię, takich spragnionych. 

piątek, 13 grudnia 2013

Something more

Za 2 minuty skończy się najdłuższy okres ułaskawiania samej siebie. już minęło 5 minut. Ja już nie płaczę, już jest lżej. Zimno, które trzeba rozgrzać pocieszającą dłonią i pocałunkiem w czoło. Uśmiechem, może dwoma. Jeśli nie zwątpisz we mnie i ja w siebie nie zwątpię.
Odpocznę i dam radę. Lepiej lub gorzej, ale na pewno. Jadę po dzień szczęścia już jutro. 

czwartek, 12 grudnia 2013

Between the Bars

Jesteśmy dla siebie tacy grzeczni, często poważni, choć nie do przesady. Brakowało mi Go. Tej obietnicy dobra, nadziei i wsparcia. Różnimy się, lecz wciąż jest wzorem do naśladowania.
Nie znudził mnie jak wszyscy. Przysięgam, że nie. Dlatego śmiało dalej będę wierzyć, iż personalne ideały istnieją. I nagle, zupełnie niespodziewanie ktoś w Ciebie wierzy. A najlepszy jest fakt, gdy czujesz autentyczność owego wsparcia. Życzymy sobie jak najlepiej. To niesamowicie istotne, chcieć dla drugiego tego czego sami sobie byśmy życzyli, świadomie bądź też nie.
// Nie istnieją związki bez zobowiązań. Nie istnieją relacje bez zobowiązań. Relacja sama w sobie jest już zobowiązaniem - to wzajemnego szacunku, akceptacji, chociażby prób wsparcia, a myśląc górnolotnie; zrozumienia i pomocy. Nie wmówisz mi zatem, że możesz się z nią spotkać, skończycie w łóżku i żadne z was się nie przywiąże emocjonalnie. Hipotetycznie jest to możliwe tylko wtedy, gdy trafisz na ortodoksyjnego skurwysyna, zupełnie pozbawionego uczuć, czy empatii. Zapewne jest jakieś prawdopodobieństwo urzeczywistnienia tych założeń, ale dla własnego dobra lepiej nie podejmować takiego ryzyka. Tylko czy Ty dbasz o swoje dobro? A tu pojawia się kwestia Twojej natury. Altruista? Chciałoby się. Egoista? Nacechowane negatywnie. Chcesz, aby to Tobie było dobrze? Zatem dbaj o to. Pozwól nazywać się egoistą, lecz jeśli wtedy jesteś sobą to zapewniam, że warto.Tylko nie dopuść do momentu, kiedy dopasowujesz się do kogoś, bo komuś nie podoba się jak coś robisz, jak trzymasz długopis, co masz na siebie, kończąc na muzyce której słuchasz i tego co mówisz. 

sobota, 30 listopada 2013

How long have you been gone?

Wracam do siebie. Wiem o tym. To jeszcze nie ten etap, w którym mam kształtować osobę jaką chciałabym być. To ja. Obecna i teraźniejsza. Wiesz czym jestem? Nieuchwytnym i niezdefiniowanym strachem, niepewnością i jeszcze raz strachem. Nigdy nie pokażę i nie uświadomię nikomu tego kim jest. Czym, to już wiemy. Ale kim?
Zatopię się w oceanie. Morze chyba bym udźwignęła, lecz nie ocean. Nie wiem tylko czy wtedy aby ból, chociażby ten w klatce piersiowej, nie nasilił się. Przecież zatonę jak w tych łzach. Dostanę ostatnich dreszczy, a potem odejdę. Zniknę. Naprawdę zatonę. I już nigdy nie zobaczysz przygryzam wargę, jak poprawiam włosy, jak nakładam uśmiech na twarz, gdy ktoś o to prosi. Nie zwrócisz mi uwagi, że zdzieram skórę z palców. Już nigdy nie zobaczysz, jak powoli wpadam w stan otępienia i wkraczam w swój świat, zostawiając Ciebie za sobą. Już nigdy nie usłyszysz jak się śmieje, albo narzekam. Nigdy nie dowiesz się jak gram na pianinie, nie usłyszysz brzmienia strun spod moich dłoni. Nigdy nie będziesz mógł wodzić delikatnie, najdelikatniej palcem po mojej skórze. Nigdy nie przytulisz mnie, czekając aż rytm serca się wyrówna. Nie wpleciesz dłoni w moje długie włosy. Nie dostrzeżesz drobnych zmarszczek, nowych blizn, nie dowiesz się gdzie zrobiłam tatuaż. Nie opowiem już ani jednej historii o tym jak mnie ktoś skrzywdził.
Już nikt mnie nie dotknie, nie zrani, nie uszczęśliwi, nie będzie bólu. Ja i moja nicość z domieszką malutkiej, zimnej łzy.
Nawet nie zorientujesz się jak długo mnie nie ma. Zapomnisz. Wszyscy zapominają. A ja tak kurczowo się wszystkiego czepiam, aby zachować świadomość pomiędzy  pierwszą a drugą łzą i lekko sączącą się krwią z ust. Gdzieś w między czasie. Czuję jak duszę się i powoli rozpadam, może nawet ulegam zniszczeniu, tam głęboko w środku. Świadoma swego istnienia i bólu. Nie wiem czy jest sens prosić o cokolwiek. Chciałabym zrozumienia, lecz na to nie mam co liczyć. Życzyłabym sobie wyrozumiałości, ale tego nie ma. Nie widzę. A rozglądam się wyjątkowo uważnie. Ja zniknę, a Ty nawet nie zauważysz. 

piątek, 22 listopada 2013

Z bólu i krwi powstaje ideał
Każdy, czyli powszechność. Normy, zasady lub ich brak. Przekonania i odgórnie powiedziane ''powinno się''. Chyba spasuję. Spokojnie, możecie dalej mówić mi, abym wyszła ze swojego świata. Ale nie widzicie najważniejszego. To mój świat. Tylko mój. I jeśli tak chce spędzić statystycznie moje najlepsze lata to tylko i wyłącznie jest mój wybór. Gdy dojdzie do żalu - będzie on tylko mój. Tak samo jak Ty. Nieistniejący, wciąż nieuchwytny ideał, zrodzony z pewnych przekonań, zlepków wyobrażeń oraz zasłyszanych historii. A Ciebie nawet nie ma. Ty nie istniejesz. Osobisty absurd samotności. 

sobota, 16 listopada 2013

That's why I'm gone

Nie było jej kilka lat, kilka miesięcy, może dni. Nie było jej chwilę, a twierdziła, że będzie na zawsze. To o tym piekle mówiła. Kiedy ktoś odchodzi, nagle jest wszystkim czego potrzebujesz. A potem mówisz; Nie, nie zasługuję na to. Mówisz to sobie, aby za chwilę pomyśleć, nie, tak tylko sobie wmawiam. Przecież w zamyśle chce się być dobrym. Udało się, czy nie? 
Aby coś osiągnąć, trzeba bardzo mocno chcieć, a ja chyba nie chcę wystarczająco. Lecz nie lubię podstaw, resztek, zwyczajów i nudy. Chcę to czego mieć nie mogę, a gdy to już mam - cel osiągnięty, więcej mi nie trzeba. Podane na tacy, już tak nie zachęca, nie kusi, nie doprowadza do szaleństwa rozkoszy pragnienia.
To nic, że to sen. Najważniejsze, iż śnisz. Wpadasz w inną przestrzeń, nigdy taką samą, a zawsze cudowną. Skąpaną w strachu, euforii lub przyjemności.
Znam za dużo historii, zbyt wiele twarzy, kłamstw, komplementów, a za mało ciał ludzkich, ciepłego dotyku, objęcia ramionami i pocałunków w szyję. Dlatego za każdym razem przeżywam wachlarz pozytywnych uczuć, kiedy czuć czyjąś obecność, choć nie daję tego po sobie poznać. Cieszę się w ciszy. I w ciszy odchodzę. Znikam sobie.
Żegnajcie.